Mi kaj mia frato Ludoviko revenis al la metroo de la kunsido de nia Esperanta Klubo. En la vagono du krokodiloj ne volis doni al ni sidlokojn,aŭ pli ĝuste ili tro malrapide ekstaris por ĝi,tial ni ilin tranĉis,ili ŝrikis kiel porkoj,sufokanta en sango. La tuta resto de la profanoj kiel aro da ŝafinoj timigita kunpremiĝis ĉe la fino de la vagono kaj eĉ timis rigardi en nia direkto.
Vere una maljuna grizharulo krokodilo, tenanta vortlibrojn kaj lernolibrojn, probable, idisto , provis diri ion , sed nia frato Ludoviko ĵetis lin sur la planko
kaj ni piedbatis tian krokodolon en la stomako ĝis li komencis pisi sange rekte sur liaj libroj..
Kiam la trajno haltis , la tuta krokodilaro en hororo kuris al la kajo, kaj mia frato kaj mi trankvile en la malplena vagono veturis hejmen eksaltante en la enirantaj krokodoloj per libroj prenitaj de la pisita idisto.
Vivu Esperanto!