Ég get ekki meir. Síðustu daga hef ég gengið um eins og í martröð. Ég er búin að öskra mig hása og ég skelf meðan ég skrifa þetta.
“Íslenska þjóðfylkingin?” Eins og Útlendingastofnun sé ekki að standa sig nógu illa er kominn stjórnmálaflokkur sem skilgreinir stefnu sína út frá hryðjuverkamönnum og predikar andúð á íslam? Flokkurinn er í sjálfu sér ekki áhyggjuefni – hann mun deyja út eins og allir aðrir flokkar sem spretta upp í andstöðu við tímabundna krísu. Það sem veldur mér áhyggjum (mjög vægt til orða tekið) er að slíkar manneskjur fyrirfinnist. Hversu mikla fáfræði, ótta og mannhatur þarf til að nokkur kenni sig stoltur við útlendingahatur/rasisma.
Ég er hálfur arabi. Ég viðurkenni fúslega þau forréttindi sem ég hef notið vegna þess að vera hálf hvít. En ég er líka fús til að afsala mér þeim svo staða manna jafnist um allan heim. Ég ætla ekki að sýna umburðarlyndi gagnvart “þetta er flókið” eða “málfrelsi”. Það er ekkert flókið við að taka afstöðu. Annað hvort styður þú fordóma, mannfyrirlitningu og eyðileggingu eða þú stendur fyrir uppbyggingu, kærleika og mannréttindum. Og, í eitt skipti fyrir öll, ég þarf ekki að virða þína skoðun ef sú skoðun vanvirðir tilvistarrétt annarrar manneskju.
Ég held ég hafi verið 10 ára þegar ég gekk upp að bekkjarsystkinum mínum í Hvassaleitisskóla og spurði forviða hvers vegna þau væru að kasta steinum í yngri strák (þið vitið hver þið eruð). Einn þeirra svaraði “Af því hann er gyðingur” en annar bætti við með ósvífni og myrkri í röddinni sem ég mun aldrei gleyma: “Nei, verra… Hann er múslimi.” Það er fátt sem ég hef séð meira eftir en að hafa ekki sagt eitthvað. Í staðinn fór ég inn á klósett og kúgaðist allar frímínúturnar. Einhvern veginn hafði þessum krökkum innræst að þau mættu grýta samnemanda sinn fyrir að hafa aðrar trúarskoðanir. Síðan er liðinn áratugur og fullorðið fólk stofnar Þjóðfylkinguna.
Ég get vel sett mig í spor þeirra sem eru frávita af hræðslu. Hryðjuverkaárásir eru ógnvekjandi. En það er ófyrirgefanlegt að setja sjálfan sig í sæti fórnarlambs og kenna svo raunverulegu fórnarlömbunum, múslimum, um. Ef þú skilur ekki tengslin milli stríðsreksturs, viðskipta, trúarbragða og mannréttindabrota, þá áfellist ég þig ekki – það er ekki beinlínis aðgengilegt fyrir íslensk ungmenni. Hins vegar er engin afsökun að nenna ekki að afla sér upplýsinga, sérstaklega á tölvuöld. Taktu upp bók, skoðaðu twitter aðganga, lestu fréttaskýringar! Það er í þínum höndum að rjúfa skilningsleysið, en ekki mitt hlutverk að fræða þig um hvernig á að vera almennileg manneskja.
Allt tal um að loka landamærunum, senda fólk aftur til heimalandsins eða jafnvel að gefa í skyn að íslensk menning sé á einhvern hátt æðri er í grunninn ein og sama hugmyndafræðin: manneskja af öðrum kynstofni, þjóðerni eða trúarbragði á ekki skilið að lifa við sæmd. Of sterkt til orða tekið? Nei, nefnilega ekki. Í grunninn snýst þetta um að stofna lífum þeirra í hættu til þess að verja okkur sjálf – að þau eigi ekki rétt á vernd vegna þess að þau fæddust annars staðar.
Þess vegna spyr ég Þjóðfylkingarmenn, “hermenn Óðins” eða hvaða nafni sem þessir baunaheilar kjósa að kalla sig: Geturðu tekið ábyrgð á orðum þínum? Geturðu lifað með líf annarra á samviskunni? Geturðu fylgst með ungabarni brenna í hvítu fosfóri? Heimilisföður nauðgað fyrir framan fjölskylduna sína? Unglingi gefið raflost til skiptis við sýruskvettingar? Konu nauðgað með hníf? Íþróttaleikvangi sprengt upp í tætlur? Stúlkubarni drukkna í Miðjarðarhafinu? Eða drengjum bundnum saman á höndum og fótum svo hermenn geti notað þá sem fótbolta þegar þeim leiðist? Ef þú getur ekki horft upp á það, skaltu halda kjaftinum lokuðum nema þú hafir eitthvað fallegt að segja. Ef þú getur látið það viðgangast fyrir framan nefið á þér og fundist þau verðskulda það, þá ert það ÞÚ sem átt ekki rétt á að lifa. ÞÚ ert hryðjuverkamaðurinn.
Vinsamlegast sendið þetta á þjóðernissinna sem þið þekkið svo þeir fái tækifæri til þess að segja mér að flóttamenn verðskuldi ekki mannsæmandi líf. Það er ekki hægt að vilja vísa fólki frá landinu ef maður er ekki tilbúin að horfast í augu við það sem bíður þeirra.