/rzabczan/ - Halo! Czy zastałem może Antoni?

Poprawka, ostatni raz w tym tredzie, a ten tred będę rozwijał bo to się robi /x/ :

"Ona mówi, że jestem prawdziwym hipochondrykiem. Pierwszej klasy. Nawet nie wiecie ile musiałem poświęcić, by zrozumieć, że zamiast wszystkich chorób świata, o których mam mniejsze lub większe pojęcie, mam tylko jedną. Tę do której właśnie Ci się przyznałem czytelniku. Robię to wbrew swojemu przekonaniu, bo zgodnie z nim jestem śmiertelnie chory. Ale skoro ona tak mówi, pewnie nic mi nie jest. Jestem nerwowym człowiekiem – ten wyjątkowy typ nerwowości odziedziczyłem w genach. Nerwica, hydroksyzyna, urojone zawały i wielki cyrkowy szpagat na posadzce pogotowia, który obrósł mi w tak rubaszny komizm, że pod postacią anegdoty stał się moim popisowym numerem. Wszystko to przyszło mi w spadku. O takie rzeczy bywam spokojny. Bywam wręcz nudny o takie rzeczy. Ten wyjątkowy rodzaj spokoju odziedziczyłem po pokoleniach śmiertelników. Pogodzonych i przepełnionych akceptacją. Bo przecież nikt po drugiej stronie niby nie wraca i nie skarży się. Nikt nie chce się napić piwa, ani grać w gry planszowe, nikt nie chce kupić sobie kota, ani nie narzeka, ani nie chodzi do pracy. Nikt się nie skarży. Mają taki luz, że nawet nikt nie raczy przysłać nam oświeconych recenzji wszystkiego tego co publikujemy w Niebie. Bo jak mówi mój osobisty Blake, wszystko to co napiszemy z miejsca publikowane jest tam i spodobało mi się to, bo wydawca potrafi być czasami kolejną z chorób, na które cierpisz. Zakładam też, że jeśli już się jest w Niebie to ma się trochę większe pojęcie o wszechrzeczy. – Hej, jeśli to czytacie nieboszczyki, rzućcie choć jedno słowo, naprowadźcie trochę. To byłby raj. Bez urazy Drodzy Zmarli Czytelnicy"

"Nie wiem, czy to na tym polega. Narzekanie rozładowuje stres. Polacy powinni żyć wiecznie, gdyby tylko narzekali pięknie. Zakładam, że kiedy jesteś trupem nie jesteś pewnie narażony na wiele sytuacji stresowych. Jesteś poza cywilizacją, jesteś członkiem niebiańskiego klubu. Jesteś poza wszelkimi cywilizacyjnymi wadami ukrytymi i nabytymi. Narzekanie to jest zadanie tych, którzy są pomiędzy nami – chciałbym mieć płonące podeszwy butów i przestępować z nogi na nogę, idąc nerwowo, ale pełen ekscytacji, na zachód, na wschód, na południe i północ. Ale miast tego mam echa serca, szmery w płucach, kłucia i bóle, a wszystko to jest fantomem postaci, którą stworzyłem, którą boję się stać, i którą nigdy nie będę. Przez to wszystko będę wreszcie kimś kogo nie znam. Kto nie ma moich problemów. Ale przecież trochę strach umierać. Nie lubię komplementów. Czasami boję się, że nie wierzę Boga, tylko po prostu boje się umrzeć. Czuje strach przed należnością do klubu. Że nie dam rady, że nie osiągnąłem niczego pokaźnego, że jestem tylko arkadyjskim pierdzielem snującym się po parkingu. Tymczasem, snując się tak w przerażeniu, snując się ku stracie czasu, uświadamiam sobie, że najgorszym jednak moim problemem jest to, że wcale mi się nie umiera. To tylko kaprys, nad którym nie panuję. Brakuje mi Zen. Brakuje mi porządnego kopa w łeb. Brakuje mi Kadyszu. Brakuje mi japońskiej duszy i niemieckiego szaleństwa. Niemieckich wysokich butów. Oczytanych znachorów, który stukną się ze mną przy stoliku. Nie potrzebuję lekarzy. Nie chcę żeby żaden z moich przyjaciół ich potrzebował."

źródło: http://greglike.tumblr.com/post/89873325553/jedna-choroba-kt%C3%B3rej-nie-mam

ktoś mnie niszczy bystrym umysłem i lustruje, Przyznać się. Chyba nie ten Pan w miniaturce z papierosem w ustach.

Hie hie, nie przyzna sie autor do tekstu, anonymus. Nie przyzna się bo bym mu tą tajemnicę wydarł i znowu był o jedną tajemnicę bliżej do raju.

Tylko ten cały tekst też ma swoje dziury, też jest perforowany, dziury w które mogę włożyć benis i go przelecieć. Np.:

>Przez to wszystko będę wreszcie kimś kogo nie znam. Kto nie ma moich problemów. Ale przecież trochę strach umierać. Nie lubię komplementów. Czasami boję się, że nie wierzę Boga, tylko po prostu boje się umrzeć. Czuje strach przed należnością do klubu. Że nie dam rady, że nie osiągnąłem niczego pokaźnego, że jestem tylko arkadyjskim pierdzielem snującym się po parkingu.

No i tu się odzywa arkadyjska cnotka/cnotek snujący się po najlepszych piętrach domu towarowego. A pierdziel mu pierdzi. Fuuuj! Wyciągam dezodorant z kabury!

Poza tym, co to jest "boję się umrzeć" i to tylko trochę? Ależ to gramotne, ależ niezwykłe. Trochę. Nie ćwiartkujmyna ludziach strachu przed śmiercią, bo to jest wiwisekcja. To ludzi sprawa na ile się boją. Oni mają geigera. Kontynuować?

Zaraz obejrzę.

A wiem, wiem! Autor zazdrości tego stanu! Stanu na krawędzi, stanu Jamesa Deana, który zaklęciem czas zatrzymał tuż przed kraksą. AJ! nie ładnie! "A

mnie tu obowiązki gonią, a ja bym tak chciał" - tak sobie przedstawiam co autor ma na myśli.

Zaraz podejmę się jeszcze interpretacji, ale taki dobry tekst! Jeżeli byłem lub to co zrobiłem dla niego inspiracją, to warto było!

> Ciągłe bicie rekordu złośliwości.

Można się na tym wybić. Autor/ka tekstu się na tym wybiła i myślał/a że ma monopol.

>Ale ja nie pójdę, bo przecież gdy mnie doktor zobaczy, od razu powie mi, że umrę. Że umieram. Że to już się zaczęło i właściwie wszystko poza tym się kończy.

Od dupy strony zacznę: "właściwie wszystko poza tym się kończy" to materializm dialektyczny, a niby jesteśmy po transformacji. Co się zaczeło? Co się kończy? Myślenie małego człowieka. Jak doktor powie, to tak się stanie! To rozkaz! Proszę umierać! Mam taką parabolę wziętą z książki Anthony'ego Demello, zakonnika, pewnie znacie: w murzyńskiej wiosce był czarny kamień, i wierzono, że po jego dotknięciu się umiera. Raz jeden chłopak dotknął kamień, i tak w to uwierzył, jak opisuje De Mello, że umarł. Czy autor tekstu czuje się murzynem, czy jest rasistą umierającym od czarnego kamienia, jak go mu doktór pod nos podstawi? Autor wierzy w zabobony, a wierzy tym bardziej, jeżeli mu je wykłada biały człowiek w fartuchu. Rasista.

Aaa, muszę zapostować nim skonam by wyszło na moje, mueszem!! Bo potem jak autorka powiedziała nic, potem nic nie ma tylko wieczne żałowanie czego się nie zrobiło.

>Matko boska, po prostu to odwlekę – Myślę sobie. - Skoro oni nie widzą mnie, jestem jeszcze dla nich niewidzialny. Póki co jestem bezpieczny. A potem - „O, Panie Like, w końcu pan się zdecydował. Zostały panu dwa miesiące życia.” - A mogłem poczekać jeszcze trochę. Jeszcze miesiąc. Wtedy miałbym jeszcze całe trzy.

Tyle razy zapraszałem na herbatę i na kawę i nikt nie przyszedł, to moja wina że jestem niewidzialny? Mam tu przed kimś zrobić striptiz? "Pierdolony śmieć czuje się bezpieczny ale ja bym mu bejsbolem przyjebał to nie dwa, nie trzy a tylko miesiąc by mu został!" . Wiem że jesteśmy na stadionie, ale darujmy sobie te maniery;

>Mam chyba z pięć lat i nie mam jeszcze pojęcia o tym, czym jest śmierć

do tej pory nikt mi tak dobrze nie tłumaczył jak autor tekstu, zaczynam rozumieć. A autor wie, że słowa zabijają? Naprawdę, nie w przeności? Czy może ucieka od tej prawdy i pierdzieli do mikrofonu co mu ślina na język przyniesie, sądząc że mu to ujdzie płazem? Ależ się ten autor wymądrza, ile rozumków pozjadał na śniadanie?

Ten tekst ma za dużo intertekstualnych odniesień by był przypadkowo napisany, jest pisany o mnie i tym co piszę ja. Teraz tylko nie wiem, do końca kto, ale poznaję ten bezceremonialny styl. Odpowiem równie zagadkowo:

Zaskakująco dobrze potrafi Pan , autorze, łączyć wizerunek swojej córki ze słowem "pedofil". Widziałem w jednym teledysku o prezydencie. To taka fajna transgresja? Jaki duchowy poziom w rozwoju, pan i pana widzowie, osiągają słuchając takich rzeczy? Mnie łapie lekkie obrzydzenie, bo to jest też ekshibicjonizm, wykorzystywanie nieświadomości pięciolatka i parę innych. Łapie mnie obrzydzenie, widać moja wrażliwość jest zbyt wybiórcza.

Chcę przez te posty powyżej powiedzieć, że to może nie mnie Anioł Śmierci regularnie wizytuje, a autora tekstu. Sugerowanie za sugerowaniem. Proszę tego Anioła nie nasyłać na mnie.

Czekam na słowa "Kończ waść, wstydu oszczędź" , ale coś mi się dłuży.

>Teraz pilnujesz, żeby nikt nie zajął jej krzesła, mówisz do niej o poziomkach, czy o czymkolwiek co nie ma nic wspólnego ze śmiercią. Chcesz, żeby nie miała twojej siły i wiedzy, że jedziesz się właśnie pożegnać. Że on czeka jeszcze tylko na ciebie, a potem maszyna przestanie pompować w jego oklapłe płuca powietrze i jego klatka piersiowa przestanie świszczeć tak beznadziejnie, a lekarka powie, w końcu, że to już. Kiedy wrócisz do domu przypomnisz sobie wiele rzeczy i pójdziesz spać. Przypomnisz sobie jaką książkę czytał ten rudy facet, któremu przetaczali krew łóżko obok, przypomnisz sobie dziwacznie złożone w jedno zdanie słowa: „Ani nie polepsza się, ani stan się nie zmienia”.

Autor minął się z powołaniem, zamiast literaturą, należało parać się medycyną. Wtedy może by leczył, a nie truł, a tak truje i truje i to robi się nudne.

>Tej wiosny poczujesz go pierwszy raz dopiero kiedy będziesz szedł za niedorzecznie brzęczącym meleksem wiozącym urnę. Choć powinna to być trumna. Nie patrzysz do grobu, bo podobno zmarli ściągają wtedy do siebie

Znowu złe życzenia, wysysam je swoją rozwijaną rurką jak trupia główka nektar ze świeżo wykwitłych wiosną mleczy. Autor zaglądał do tej trumny? Czy autor sobie uroił, że zaglądał i teraz pierdoli kazanie innym, że nie wiedzą jak w środku jest wysadzana różnymi fajnymi kruszcami?

Autor zachowuje się jak w przedszkolu. "eee, a wiesz co???" "A bo ja to widziałem antylopy w ZOO!!! A ty nie!!!". Skończ wreszcie to przedszkole autorze.

>Patrzyłeś do karygodnie zaniedbanych grobowców na Cmetarzu Père-Lachaise bo jeszcze nie wiedziałeś, że tak jest. Wtedy byłeś bezpieczny.

A szczególnie:

>Wtedy byłeś bezpieczny.

ale mafijna odzywka. Już nie jestem bezpieczny, koniec. Benjamin Franklin powiedział: poświęcając wolność na rzecz bezpieczeńśtwa nie zyskujemy ani jednego, ani drugiego. Miał łeb na karku, Żarzyła mu żarówka.

Własnym sumptem nagrałem, to będzie szlagierem. Tytuł: "Tango Danse Macabre".

http://vocaroo.com/i/s1qftg6kJwVz

>>67878

>czasoznaczkiem

kciukoznaczkiem, tylko nie jestem pewien czy to kciuk, ale wygląda na kciuka.

>>67878

>pracodawca

też nie wyraziłem się do końca precyzyjnie, był Pan dla mnie także w dużej części mentorem, tymbardziej byłem zawiedziony tym co Pan później "w kuluarach" powyczyniał.